„Oto i Zagórniakowa, zawsze przy furtce stoi, jakby korzenie puściła. Kiedy ona coś robi Zawsze w tym samym miejscu, wszystko chce wiedzieć. Krew mnie zalewa, jak ją widzę, choć żadnej krzywdy mi nie zrobiła. Może się modli, a ja złorzeczę. Niech jej tam. Wychodzi naprzeciw, uśmiecha się, jakby krewniaka spotkała.
Dokąd to, Jakubie, jedziecie pyta. Kasztanka zatrzymuje się sama. Zagórniakowa poprawia chustkę i podchodzi.
Po żniwach już 1 szeroko otwiera oczy, i zdziwienie przemieszane ze strachem i ciekawością wędruje pomiędzy moją twarzą a trumną. A co to takiego
Chryzantema złocista, jak widzisz mówię. Nieszczęście spadło. Wnuka mi zamordowano.
Jak to zamordowano
Ano zastrzelili. Trzy kulki zafasował. Na miejscu oddał Bogu ducha.
Ktoś z naszych
Brwi już są na swoim miejscu, oblizuje teraz wargi.
Ben mówił, że zaszlachtowali go ci, co rządzą światem. Żar leje się z nieba, pochowamy go wieczorem, już zaczyna się psuć. Nie wiem dokładnie, o której ksiądz ustali, teraz dzień długi. Wio!
Zbiorę kobiety, pomodlimy się i pośpiewamy. Kasztanka rusza. Powietrze drży od żaru, więc ptaki ucichły,
tylko podkowy wydzwaniają swoją pieśń na asfalcie. Dwutakt innochodu, równocześnie dwie lewe, następnie dwie prawe najlepszy chód do rekreacji. Będzie chleb z tej Kasztanki.“(12)