„Pierwsze reformy. Zwycięska burżuazja już od samego początku przystąpiła do łamania jednego z głównych narzędzi absolutyzmu, mianowicie procesu karnego oraz prawa karnego materialnego.
Już Deklaracja praw człowieka i obywatela z 26 sierpnia 1789 r. zawierała w art. 79 pewne ogólne zasady dotyczące prawa karnego, mianowicie, że nikt nie może być oskarżony, aresztowany lub więziony poza wypadkami określonymi przez ustawę; nikt nie może być karany inaczej, jak na mocy ustawy, publicznie przed popełnieniem przestępstwa ogłoszonej, wreszcie że oskarżony, aż do stwierdzenia jego winy, musi być uważany za niewinnego.
Pierwsze zmiany zostały wprowadzone dekretem z 8 i 9 października 1789 r. w dziedzinie procesu karnego przez zreformowanie postanowień ordonansu z r. 1670.
Zmiany te dotyczyły przede wszystkim wprowadzenia jawności posiedzeń sądowych, przydania oskarżonemu obrońcy, którego oskarżony sam sobie może przybrać, a wreszcie zniesienia tortur.
Tajne pozostało śledztwo generalne. Aby jednak zapobiec samowoli sędziego, przydano mu dwóch obywateli.
Wreszcie dekret postanawia, że wyrok opiewający na karę śmierci musi zapaść większością s głosów, zaś wyrok skazujący na kary cielesne i hańbiące — większością 3U głosów.“(16)