„Ukoronowaniem tych starań była uchwalona we wrześniu 1795 r. nowa konstytucja tzw. Konstytucja Roku Trzeciego. Miała ona uchronić Francję przed dyktaturą i zagwarantować władzę siłom umiarkowanym i centrowym. Tym celom służyło wprowadzenie m.in. cenzusu majątkowego i dwustopniowych wyborów do parlamentu. Na mocy konstytucji władzę objął pięcioosobowy Dyrektoriat.
3. Dyrektoriat koniec ery rewolucji. Pierwsze lata wykazały, że główną ideą spajającą młodą republikę nie musi być rewolucyjny radykalizm ale mobilizacja społeczeństwa wokół hasła „ojczyzna w niebezpieczeństwie". Umożliwiło to Dyrektoriatowi rezygnację z zasad rewolucji społecznej. Sprzyjały temu również sukcesy na froncie w walce z koalicją. Chwiała się potęga Austrii w Niemczech i we Włoszech. Generałowie Jourdan (czyt. żurdę) i Moreau (czyt. moro) dotarli aż do Czech i Monachium. Sukcesem zakończyła się toczona w latach 17961797 kampania włoska Napoleona Bonaparte (zwycięstwa m.in. pod Lodi, Arcole i Rivoli). Przyniosło mu to europejski rozgłos i mocnąpozycję we Francji. We Włoszech poczynał sobie jak udzielny władca. Tworzył zależne od siebie rządy, obalał je, łączył i dzielił kraje. W Mediolanie proklamował Republikę Lombardzką, z księstwa Modeny i Ferrary stworzył Republikę Cispadańską. Obalił rząd Republiki Weneckiej.“(10)