„W cynicznym post scriptum Byron dopowiada „Cały ten romans (z Teresą przyp. B.L.) nie jest bynajmniej kosztowny wszystko odbywa się wśród ludzi bogatych ale bardzo kłopotliwy, bo dama despotyczna i wymagająca. Są jednak pewne nadzieje, że się pokłócimy".
Nadzieje na rychłe rozstanie były jednak płonne. Teresa, dumna ze swojego cicisbeo, robiła wszystko, ażeby Byron się jej nie wywinął. Chciała go mieć na własność i na zawsze. W sztuce zalotności osiągnęła poziom mistrzowski.
Wkrótce po manifestacji literackiej przy grobie Dantego, w połowie września udadzą się kochankowie do Wenecji, gdzie Byron urządzi damie swego serca willę La Mira. Spędzą w niej blisko dwa miesiące. To długie sam na sam ostudzi jeszcze bardziej zapały miłosne poety. Teresa okazała się bardziej sentymentalna, niż przypuszczał, i wręcz pretensjonalna; literaturę znała wycinkowo, choć nader chętnie ferowała nieprzemyślane sądy o dziełach, których nie potrafiła dostatecznie zgłębić. Narzucała się także Byronowi jako muza, Beatrycze, i próbowała nawet ingerować w poszczególne pieśni „Don Juana".
Początkowo poeta to i owo niby zmieniał, ale ta apodyktyczna pewność siebie młodej prowincjuszki irytowała go coraz bardziej. Przed bardem szkockim, Thomasem Mooreem, który odwiedził ich w La Mira, odegrał jeszcze rolę czułego kochanka. Na dobrą sprawę, cóż mu pozostało Jak miał się zachować wobec człowieka, który przyjechał właśnie po to, by zobaczyć Georgea Byrona zakochanego we włoskiej arystokratce Ale wkrótce autor „Don“(9)