„W historiach jak powyższe musimy zaakceptować orzeczenie badającego chirurga i rentgenologa, którzy w obu przypadkach nalegali na operację, jako jedyny środek mogący przynieść ulgę, czy nawet ocalić życie. Kiedy później stwierdzili, że z nerką jest wszystko w porządku, a prześwietlenie daje czysty obraz zdrowej nerki, musimy prgyznać, że post i picie uryny spowodowały wyleczenie.
„Wyjaśnienie, które przemawia do mnie bardziej aniżeli jakiekolwiek inne to to, że wyzdrowienie jest uzyskane środkami homeopatii. Chociaż mówi się, iż toksycne substancje w swej większości nie są wydalane z uryną (inaczej nie bylibyśmy chorzy) to jednak znajdują się w urynie nieskończenie drobne ilości szczególnie toksycznych związków. Jeżeli te niezwykle drobne dawki są wracane ciału, według zasad homeopatii, będą tworzone antyciała dążące do stanu uzdrowienia."
„Obserwując naturalne nawyki zwierząt zauważamy fakt ich wzajemnego ciągłego lizania się. W ten sposób niewątpliwie wprowadzają w swój system homeopatyczny dawki toksycznych substancji. Po każdym posiłku substancje te będą dążyły do skorygowania szkody, jaka może pojawić się skutkiem jedzenia, jakie nie pozostaje z nimi w harmonii, być może nawet trują je. Czyż nawyk ten nie jest przykładem naturalnego uodporniania par excellence Wiedza medyczna stworzyła system szczepień, tak jak czyni to pies, gdy sam się liże. Natura dała psu instynkt, by go ratować, i mózg człowiekowi dla jego ostatecznego zniszczenia. Być może jesteśmy zbyt mądrzy. Jeśli ktoś poddaje w wątpliwość instynkt zwierzęcy picia własnej uryny, pozwólmy mu spróbować eksperymentu podania małpie filiżanki. Małpa znajduje tylko jedno zastosowanie filiżanki. Koza jest uważana za najzdrowsze ze wszystkich zwierząt, tak dalece, że jej mleko jest poszukiwane w przypadkach T.B. Być może da się to wyjaśnić tym, że koza może i bardzo często pije urynę prosto ze swego ciała".“(2)