„Z innych opinii i sprawozdań wynikało również, iż sprawne funkcjonowanie konsulatów honorowych opierało się przeważnie na pracy polskich urzędników kontraktowych. Konsulowie honorowi przede wszystkim zajmowali się reprezentacją, natomiast codzienną, szarą robotę wykonywali urzędnicy polscy.
W MSZ zdawano sobie z tego sprawę. Minister Beck przemawiając w dniu 11 stycznia 1937 r. w Komisji Budżetowej Sejmu tak przedstawił tę kwestię „Nie chcąc przeciążać budżetu państwowego, rozwinęliśmy sieć konsulatów honorowych i, ażeby tym, które mają szczególne zadania ekonomiczne do spełnienia, dać możność technicznej pracy, stworzono typ pośredni konsulatu honorowego, do którego przydzielano jednego kontraktowego urzędnika z MSZ. Kosztuje to znacznie mniej niż cała placówka konsularna, po prostu jest to uposażenie tego urzędnika. Bierze się na to siły młode, mające zacięcie pionierskie do tego zagadnienia".
Myślano o tym, ażeby konsulów honorowych zachęcić, pomóc im w pracy. Zachętą i dowodem uznania było przede wszystkim nadawanie polskich orderów, pomocą miały się stać zjazdy i narady konsulów honorowych.
Ideę zjazdów zaczęto stopniowo realizować. Wynika to np. ze sprawozdania Mariana Szumlakowskiego, posła w Hiszpanii, który 16 kwietnia 1936 r. donosił o przebiegu I zjazdu konsulów honorowych w Madrycie. „Idea samapisał Szumlakowskiznalazła jak największy oddźwięk wśród pp. konsulów, przebieg zaś Zjazdu potwierdził w całej rozciągłości słuszność i potrzebę odbywania corocznie analogicznych zjazdów". „Również dla mnie podkreślał dalej poseł bezpośrednie zetknięcie się z konsulami honorowymi dało korzyść, dzięki możności zorientowania się w materiale ludzkim, jakim placówka rozporządza w terenie, zwłaszcza, że np. konsula z Vigo poznałem osobiście dopiero na zjeździe".“(5)